Malayalam Movie Review - Aarkkariyam

 

What decides the moral compass of a man? How far will he go to compromise that compass to protect the things he values the most? And how does he justify his actions at the end of the day.

When you start out the journey of life, good and evil or right and wrong are laid out in black and white. The border line separating them gets hazy as life goes on and in the end you learn that the thing that matters most is your survival.

 

So what happens when someone standing on the wrong side of your morality is someone you love? Where will your priorities lie? This seems to be the predicament of Roy, the protagonist of the movie ‘Aarkkariyaam’ (Translated as Who knows?) Roy, who himself is going through a tough patch in his business) is startled to learn a hard truth about his father-in-law. The story moves on from that point to journey of Roy to reach a point of decision.

Roy is portrayed as an ordinary businessman caught in hard times of the pandemic. He uses goodwill of his friend, who cheats his company to arrange temporary funds for Roy. Roy travels to Kerala along with his wife to her house in Pala and the story evolves from there. The pace of the story evolves leisurely  and smoothly until the story turns on its head with a sudden twist.

The characters are unraveled at its own beautiful pace, which is rather unseen in movies these days. The character of Roy caught in a  moral dilemma, when he himself is trying to salvage the wrongs he has done, his wife moving away from a previous, abusive relationship and a father seeking a closure in the mysterious will of God’. Added to all the tensions is the life thrown off the rails thanks to the pandemic.

The casting and art work is exemplary. The actors have also done a fabulous work but I found Biju Menon to be a little laboring in his act as a old man. It is a matter of contention that our ‘superstars’ are rather reluctant to reinvent themselves. This role could have been aced by one of them. The success of the movie in times of pandemic shows that hardwork pays off.

നായാട്ട്- Movie Review

ഒരു 25 വർഷം മുന്നേ ഉള്ള കഥയാണ്. മദ്ധ്യതിരുവിതാംകൂറിലെ ഒരു ക്രിസ്ത്യൻ വിവാഹം. അന്ന് 'ഞങ്ങൾ അങ്ങ് പള്ളിയിൽ എത്തിക്കോളാം' എന്ന ന്യായം മര്യാദകേടായി കണ്ടിരുന്ന കാലമാണ്. അത് കൊണ്ട് പള്ളിയിലെ അത്രയും തിക്കും തിരക്കും വീട്ടിലും കാണും.

ഇതിൻ്റെ ഇടയിൽ കൂടി ഓടി നടക്കുന്ന പണിയാണ് Photographer ന് ഉള്ളത്. ഫിലിം വേസ്റ്റ് ചെയ്യാൻ ഇല്ല, Lighting adjust ചെയ്യാൻ പറ്റില്ല, ആളുകൾ മസിലും പിടിച്ചിരിക്കുകയും ചെയ്യും.

പക്ഷേ ഈ കല്യാണത്തിന് ചെറുക്കൻ്റെ അടുത്ത സുഹൃത്തും വനിതാ മാസികയിലെ photographer വരുന്നെന്ന് കിംവദന്തി കേട്ടു. സുഹൃത്ത് പെട്ടെന്ന് വന്നു, തിങ്ങി കൂടിയ ആൾക്കാരെ ഒക്കെ വെളിയിലാക്കി, കുടയൊക്കെ നിവർത്തി സെഷൻ ആരംഭിച്ചു. ഞാനാ വാതിൽ പാളിയിലൂടെ ഇത് വാ പൊളിച്ച് കണ്ട് കൊണ്ടിരുന്നു. ആൽബം വന്നപ്പോൾ അതിലും വാ പൊളിച്ചു.

ഈ സ്റ്റൈൽ trend ആകാൻ വർഷങ്ങൾ വീണ്ടുമെടുത്തു. അന്ന് കാലത്തിന് മുന്നേ സഞ്ചരിച്ച photographer ആണ് 'നായാട്ട്' സംവിധായകൻ.

ഞാനീ കഥ പറയാൻ കാര്യം കാലത്തിന് മുന്നേ സഞ്ചരിക്കുന്നതിലും പാടാണ്, മുന്നേ പോയ trend ന് പിറകേ പോയി പിടിക്കുക എന്നത്. അതാണ് സംവിധായകൻ ഈ പടത്തിൽ ശ്രമിക്കുന്നതും ഒരു പരിധി വരെ പരാജയപ്പെടുന്നതും. കഥ പറയുന്ന രീതിയും ക്യാമറയും conternporary സ്റ്റൈലിൽ പരീക്ഷിക്കാൻ നോക്കിയെങ്കിലും വിജയിച്ചു എന്ന് പറയാൻ വയ്യ. ചുരുക്കി പറഞ്ഞാൽ സംവിധായകന് ഒട്ടും comfortable ആയ framework ൽ അല്ല പടം എടുത്തിരിക്കുന്നത്.

ഈ സിനിമയുടെ ' Political Correctness ' വലിയ ചർച്ചയായതാണ്. എന്നാലും fringe groups നെ പ്രതിപാദിക്കുമ്പോ കുറച്ചൂടെ maturity & Sensitivity ആകാമായിരുന്നു.

അതു പോലെ തന്നെ പ്രസക്തമായ വിഷയമാണ് പൊതു സമൂഹത്തിൻ്റെ പ്രതികാര-ദാഹം ശമിപ്പിക്കാൻ നിരപരാധികളെ frame ചെയ്യുന്നത്. ഈ വിഷയവും 'നായാട്ട്' എന്ന theme ആയി ഒരു പരിധി വരെ connect ചെയ്യാൻ സാധിച്ചെങ്കിലും ആ വിഷയത്തിന് കുറച്ചു കൂടെ treatment ആകാമായിരുന്നു.

Casting ൽ ചിലയിടത്ത് ആവശ്യത്തിലുപരി കഴിവുള്ളവരും ചിലയിടത്ത് പ്രതീക്ഷയ്‌ക്കൊത്ത് ഉയരാൻ പറ്റാത്തവരുമായി പോയെന്ന് തോന്നുന്നു. ഉദാഹരണത്തിന് കുഞ്ചാക്കോ, നിമിഷ എന്നിവർടെ കഴിവിന് പറ്റിയ റോളായിരുന്നോ എന്ന് സംശയവും മുഖ്യമന്ത്രിയുടെ റോൾ കുറച്ചു കൂടെ ശക്തമായ കഥാപാത്രങ്ങൾ അവതരിപ്പിക്കാൻ കഴിവുള്ളവരാകേണ്ടതുമായിരുന്നു എന്ന് അഭിപ്രായമെനിക്കുണ്ട് .എ

എന്തായാലും'കണ്ടിരിക്കാൻ' പറ്റുന്ന നല്ല സിനിമ

A small obituary on Mar Chrysostom

ഈ കൊ‌റോണ കാലത്ത് Normalize ആയ ഒരു ആശംസയാണ് RlP. എല്ലാ ദിവസവും whatsapp മുതൽ facebook വരെ ഈ ആശംസയുടെ കൂമ്പാരമാണ്.

പക്ഷേ തിരുമേനിയുടെ വിയോഗം ഒരു വല്ലാത്ത വിഷമമുണ്ടാക്കി.

പള്ളി പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ സജീവമായിരുന്നപ്പോൾ കേട്ട രണ്ട് കഥകൾ, പിന്നീട് ആ ഭ്രമം തീർന്നപ്പോളും വല്ലാതെ influence ചെയ്തിട്ടുണ്ട്

ഒന്ന് അദ് ദേഹം പണ്ട് കപ്പയും കട്ടൻ കാപ്പിയും ഉപയോഗിച്ച് കുർബാന കൊടുത്തതാണ്. പുറമേ ലിബറൽ tag അകത്ത് നല്ല ഒന്നാന്തരം conservative ആയ സഭയിൽ ഇത് ഒരു വല്ലാത്ത ചർച്ചാ വിഷയമായി.

ഇന്ന് കൊറോണ കാലത്ത് കുർബാന അനുഷ്ഠാനം ഒരു വിവാദ വിഷയം ആകുമ്പോൾ വളരെ മുന്നേ reform ചെയ്യേണ്ട ഒരു practice ആയിരുന്നു എന്നു തോന്നുന്നു.

അതു പോലെ influence ചെയ്ത സംഭവമാണ് പണ്ട് അദ്ദേഹം പൂജപ്പുര ജയിൽ നിവാസികളെ അഭിസംബോധന ചെയ്തു നടത്തിയ പ്രസംഗം

'ഞാനും നിങ്ങളും തമ്മിൽ ഒരു വത്യാസമേ ഉള്ളൂ. ഞാൻ വലിയ കള്ളനായത് കൊണ്ട് ഞാൻ ഇതിൻ്റെ വെളിയിൽ നിൽക്കുന്നു '

ഒരു 'കുറ്റവാളി'യോടുള്ള യാഥാസ്തിതിക സമൂഹത്തിൻ്റെ തന്നെ കാഴ്ചപ്പാട് മാറ്റുന്ന ഒന്നായിരുന്നു ഈ വാചകം.

ചുരുക്കത്തിൽ നിവർന്നു നിന്ന് കാലത്തിൻ്റെ മുന്നേ സഞ്ചരിച്ച മഹാൻ

The corner office

രാജ്യത്തെ മുന്തിയ ബാങ്കിൻ്റെ ഹെഡോഫീസിൽ വച്ചാണ് ആശാനെ പരിചയപ്പെടുന്നത്‌. 

ആൾക്കൂട്ടത്തിൽ വേറിട്ട് നില്ക്കാനുള്ള tendency കാരണം മുതലാളിമാർ മൂലയ്ക്കുള്ള ഓഫീസിലേക്ക് ഒതുക്കി (the corner seat). 

വീമ്പു പറച്ചലിൻ്റെ ഇടയിൽ നിന്ന് മാറിയതിൻ്റെ സമാധാനത്തിൽ അവിടെ പോയപ്പോളാണ് ആശാൻ അവിടെയിരിക്കുന്നു. ആരെയെങ്കിലും സംസാരിക്കാൻ കിട്ടിയ സന്തോഷം പുള്ളിക്കും, കഥ കേൾക്കുന്ന സന്തോഷം എനിക്കും

കമ്പ്യൂട്ടർ നമ്മടെ കൈവെള്ളയിൽ ഒതുങ്ങതിനു മുന്നേ, നമ്മളുടെ മടിയിൽ ഇരിക്കുന്നതിനും മുന്നേ, വീടുകളുടെ മേശയിലും internet cafe യിലും വരുന്നതിനും വളരെ മുന്നേ ആശാൻ ബാങ്കിൽ ജോലിയ്ക്ക് കയറിയതാണ്. അന്ന് transaction data സൂക്ഷിശിച്ചിരുന്നത് ledger എന്ന് പറയുന്ന ഭീമൻ പുസ്തകങ്ങളിലാണ്. Ledger കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നത് പ്യൂൺ അല്ലെങ്കിൽ Messenger എന്ന category ൽ പെട്ടവരാണ്. മിടുക്കരായ Messenger ഉണ്ടെങ്കിൽ ഓഫീസർമാർക്ക് ദിവസവും സമയത്ത് കണക്ക് കൃത്യമാക്കി വീട്ടിൽ പോകാം. ഇവർ പണിമുടക്കിയാൽ ബാങ്ക് അടച്ചിടാനേ നിവൃത്തിയുള്ളൂ

കാലം മാറി. Ledger ൽ നിന്ന് ബാങ്ക് Computer യുഗത്തിലേക്ക് പെട്ടെന്ന് കുതിച്ചു. അതിൽ നിന്ന് ഇന്ന് മേഘങ്ങളിലേക്കും (cloud banking). ലെഡ്ജറുകളാകട്ടെ അലമാരയിലേക്കും പിന്നെ ആക്രിക്കടകളിലേക്കും യാത്രയായി. അങ്ങനെ ഈ 'മെസഞ്ചർമാർ' പയ്യെ irrelevant ആകാൻ തുടങ്ങി. പെട്ടി പിടിക്കലും തപാൽ ഒട്ടിക്കലും എന്നിങ്ങനെ ജോലികളിലേക്ക് നീങ്ങിയതോടെ ഇവർ പലരും ബ്രാഞ്ചിൻ്റെ മൂലകളിൽ ഒതുങ്ങി. അങ്ങനെ ഒരു മൂലയിൽ നിന്നാണ് ആശാനെ കിട്ടുന്നത്. രണ്ടു വർഷത്തോളം കഥ സെഷൻസ് തുടർന്നു.

ഞാനിദ്ദേഹത്തെ ഓർക്കാൻ കാര്യം അടുത്തെയിടെ കണ്ട ഒരു ഹിന്ദി സിനിമയാണ് - 'Kamyaab'. ഒരു veteran Film artist മനസ്സിലാക്കുന്നു താൻ ഇതുവരെ 499 സിനിമയിൽ അഭിനയിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന്. അത് 500 ആക്കാനും തൻ്റെ അഞ്ഞൂറാമത്തെ പടം memorable ആക്കാനും ഒരു മോഹം. അങ്ങനെ വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം സിനിമയിലേക്ക് വന്നപ്പോൾ പുള്ളി മനസ്സിലാക്കുന്നു ആ മേഖല ആകെ മാറിയിരിക്കുന്നു എന്ന്. തുടർന്നുണ്ടാവുന്ന struggles ആണ് കഥ.

ബന്ങ്ങൾ വരെ monetize ചെയ്യപ്പെട്ട ഈ കാലത്ത്, irrelevant/obsolete ആയി പോകുന്ന ധാരാളം പേരുണ്ട് നമ്മുടെ ചുറ്റും. പ്രായം മാത്രമല്ല അതിന് Factor. നമുക്ക് നിയന്ത്രിക്കാൻ പറ്റാത്ത പലതും അതിൽ കാണാം.

പണ്ട് ഒരു പ്രമുഖ IT കമ്പനിയിൽ ജോലി ചെയുമ്പോ കണ്ടിരുന്ന ഒരു മനുഷ്യൻ ഉണ്ട്. പ്രായം നാല്പത് വയസ്സിന് മുകളിൽ വരും. He was recruited for a particular project specialising in a niche technology. Unfortunately as soon as he came in the project was shelved.  തൻ്റെ പകുതി പ്രായമുള്ള ' colleagueട' ആയി മിംഗിൾ ചെയ്യാൻ പാടുപ്പെട്ട ആ മനുഷ്യൻ രാവിലെ തൻ്റെ സിസ്റ്റത്തിൻ്റെ മുന്നിൽ വന്നിരുന്നിട്ട് ഒരു deodarant പൂശും. ആ deo ടെ സുഗന്ധമാണ് പുള്ളി വന്നതിൻ്റെ signal.

ഇന്നു ആ deo വാസന അവിടെ ഉണ്ടോ ആവോ?

Opening Up

It was Arts fest in college. Guys were all ganged up and high on adrenaline. Their chief objective was to boo down anything and everything moving on the stage. Then the announcement came up for the Dance by Tony. We were surprised. We didn’t know the tall, shy Tony could dance. ‘Dance’ items were reserved for the exclusive gang and here comes Tony. The curtains opened to Tony in a shiny glittering outfit. He started swaying his body like a Snake and I was impressed. Sadly the silence turned to boos in a few minutes. In the next few days the discussion in the college was on how he managed to show the guts. I realized the Boos came not because the dance was bad, rather he had the guts to do a ‘feminine’ dance routine. Years later, I read in a news media that he became one of the Malayali IT professional to come out in the open and profess his homosexuality.

We, as Malayali breed, is a proud lot. We have to be cajoled to get in front of a mic or speak in a gathering or shake a leg. Still without much hesitation we would judge, find faults, get sarcastic and laugh at anyone in front of the mic. 

This ‘shyness’ reflects in every walk of life- social, political, economic,arts and even family. Rather than defining it as ‘shy’ I would rather say our society has set some rigid guidelines or framework on how people have to react and behave to various scenarios and platforms. Anything outside the guidelines are considered ‘different’, ‘rebel’, or even ‘abnormal’. The influence of patriarchy would have been a primary reason to ‘conform’ or to ‘protect’. Added to that there Kerala population was blessed with plenty of opportunities when the Gulf boom opened up. So if you simply stay put and ‘conformed’ to the standards your distant uncle would take you to the Arab lands. In other words you would be taken care of. 

This became all the more evident in our movie-land where movie after movie raised the feelings of deja-vu but were still welcomed. Heroes were meant to play their roles keeping in mind of their ‘image’. Cinema decayed itself to the point of promoting machoism and misogyny. Alarm bells went ringing when the likes of Shakeela started to be compete with the macho heroes. That turned out to be the curve for Malayalam Cinema.

It is not just in the acting department , which was dominated by monotony. My friend shared a few songs sung by someone and then I realized how our great singer, who is compared to Gandharva, is a boring singer sans any emotion. But he set a framework which countless others followed which derided us of any variation in the renditions. 

Moving over from Cinema, most of the Malayalis were reluctant to admit their wealth or to flaunt it. It was considered cheapness or arrogance. We preferred smaller homes, cars and average-guy outfits. We preferred it in Bank Deposits or in acres of Land.

Moving closer to home it was rare to see Husband and Wife getting cosy Or a Brother showing his love for his sister. I remember the Church ‘Youth’ camps where the older couples had to be persuaded and cajoled to dance.

Back in my school days a guy and girl had no reason to talk to each other, unless they were lovers. Nevertheless walking together or a simple date would have been equivalent to sex.

Walking back to final years in college, when the multi nationals made sure you don’t have to go job hunting after college, a friend of mine wasn’t lucky enough to get a job. He packed his bags to Bangalore where he found someone from North to marry. It was a rare feat back then and he religiously started posting poems along with recipe of Dal Curry he made for his wife. We the old guys’ gang ridiculed him only to get ‘blocked’. But when the chronic Bachelor of the gang got married recently and started posting recipes of fish fry, I realized we had missed the bus. 

What made us change? It is possibly the economic opportunity slowly drying up and we having to really cry out for the small blessings. Years ago we had this Manager in our organization who found particular enjoyment in making his friends email the Chairman of the organization about the ‘wonderful service’ he was rendering them. As per the protocol the Chairman’s office forwarded to the bosses commending the performance. The whole thing was a matter of joke back then. Today things have taken a U-turn with every other Branch Managers making a scripted video on how kind and loving they are. I even see people writing poems on each other as a part of well planned ‘I scratch your scrotum, you scratch my clitoris’

This change in economic reality reflected in our houses as well. We started having to tell our children and spouses how much we love them. I don’t remember a single birthday being celebrated in my childhood. Today forgetting a birthday is considered equivalent to unfaithfulness or lovelessness. I heard a lady worrying loudly on buying Gold jewellery for the birthday of the neighbour’s 3 year old daughter.

As we slowly climb down from the high branches, it is time we realize that people turning overnight stars in Youtube and Tik Tok isn’t the end of ages. It is just that the space have opened up for more people. We need to get out of the cages of insecurity and open ourselves to appreciate the variety around us.

Seeking validation

Around this time of last year, I dumped my only full sleeve shirt in the dustbin. It was not torn or unusable. I had brought it the year before to wear it at the annual promotion interviews. Last year was the second time I got rejected. This year, when I missed the bus again for the third time I had nothing left to throw off the drain. 

As the pain and humiliation subsided, there was a feeling of cool soothe. it is said that the pain reduces after each blow. You enter into a perpetual state of existentialism and wait for the ‘greater good’ from the heavens above.  

10 years ago as I joined this institution a senior person told me, ‘You are not meant for this place.’ He didn’t mean to chide me but stated this as a matter of fact. Every April as I wait for the selected list of promotees with a pumping heart and browse down the list to find that my name has been left out this year as well, the words of that man rings like an oracle. The small man as I am, it leaves me with abject morbidity to see people below me, climb up the ladder. 

Validation is all that I have been yearning for, all my life. Right from parents to teachers, classmates, friends, colleagues and the bosses. I yearn for those little ‘Congrats’ messages with emoticons of flowers and claps and thumbs up. But I am not sure if to seek validation in a job you don’t like by people who hardly like you is the redemption I wish for. I have boasted myself of being ‘different’ and ‘rebellious’. That might have been a way of seeking attention but the world knows no greater stupidity. The system weeds out the ‘different’ and the ‘rebellious’. Those who claim to have climbed the ladder while being ‘different’ are no better than pimps for the system.

One of my worst fears has been of obscurity. That I will fade out of this world, unheard and unknown. Perhaps that is why I have been yearning for the validation. The affable Punjabi guy, who was roomed with me during a training program told me’ Either you have to reach the top or don’t even bother.’

Perhaps its time I learn not to bother.

The world that changed in two weeks

Back in 2008 when I started blogging, I had promised myself to do 2 blogs a month. It was crazy 2 years until I started working in a place that ate your brains in lieu of salary. It has been crazy 10 years until the lockdown gave us a welcome time to sit down at home and enjoy the sunset. There was this urge to get back to writing along with reading. Then a long lost friend came in, who caressed my thoughts and gave the kick that resulted in a writing spree. It is the feeling when you are trapped in a endless black hole and someone comes into push you out.  


The Kerala Government came up with campaign, which rightly named ‘Break-the-chain’. Over the past few weeks, the humanity has seen many links of the chain being broken and new links being built. 


When the boss announced the one day curfew on a Sunday, I felt a tug in the heart. Although I have been emotionally detached from the Church for the last five years, being forced to stay out on a Sunday and that too on the lent season can be emotionally touchy. But then the lent season went off peacefully, so did the Hosanna and the Easter. No one died of not celebrating the Holy communion. But then it was high time the Churches modified its practice of celebrating the ‘communion’. 

Everyone knew there was a communion of spittle, but since the ritual was too holy to be modified no one really bothered. Now what common sense couldn’t alter, the virus may. Infact religion has been creeping into science, polity, arts, literature and every other aspect of human life. This one, invisible virus may have broken (or atleast rattled) the chain. 


People started learning that the ceremonies, functions and festivals could be done with minimal attendance and little ‘noise’. A few weeks ago the representatives from nearby temple came to visit. The temple used to do a well-known festival every year gathering thousands of people all over the state. This year they had to drop the plans soon after making a hefty advance payment. The faithful were no longer interested in making the donations and the usually-rich Temple Trust ended up in huge debts. 


Our big fat weddings became small calorie-free ones. 5 years ago I struggled to match the ‘in-flow’ to the ‘out-flow’ during mine and ended it up at 10.00 lacs( average wedding cost for a Trivandrum Christian). Today it has trebled the cost, with most of the spending on materials you won’t be using ever in your life again. It was beyond any logic to burn up the entire life savings and earning a debt on a single day. Moving on the penchant for celebration increased with people finding all sorts of excuse to eat poorly cooked food loaded with carcinogens. 


As the chains started shaking so did people’s confidence in immortality.  From the time immemorial humans were after the elixir of youth and immortality. A few generations ago it was difficult to survive beyong 50s. Today people well live into their 80s, thanks to the modern medicine and quality of lifestyle. When we temporarily stopped our weekly football match a month back, guys as young as 30 went with a parting note, ‘See you, if alive’. Even the youth couldn’t guarantee their lifespan. The reason was the virus had a bad impact on people with respiratory and liver issues and both of them are guaranteed in modern cities. Last week I saw my father, he was pretty sure this pandemic was certainly from the Book of Revelations. People has gone on to predict the end of the worlds. 


If lifespan was a worry, imagine the situation of people having to spend day in and out for weeks with people who they can barely stand. Work life was a means to escape from their own house for many. Now they have to spend their days in closed rooms with people bound only by legal contract. The worst affected is women who had to stand their in-laws. I have spoken to people who nearly hit the depressive button. The first few days recipes from Youtube and other crafts helped them trudge through. Then came different challenges with a hashtag and quizzes. In a couple of weeks the fountain of creativity goes dry.


The idea of capitalism and free market has taken a serious rattle thanks to the virus. Informal labour sector has been India’s greatest blessing. The millions of unaccounted and cheap labour oiling the giant wheels of Indian industry are not covered by any security. The people greatly affected by them were from this sector. We literally saw a huge human crises, which literally stared back at us and laid bare the ‘Indian growth story’. Many millions have been literally pushed into poverty during this lockdown and Government has no verifiable data for its utility schemes to reach them. Moving up the ladder there are chances of lay-offs in sectors catering to US and Europe. Salary revisions will be minimal and many investments will sour. 


We have also learnt that free will associated with capitalism will not help the humanity survive. Consumption has to be checked. We may have to minimize consumption and let go of many luxuries. But again there are many who lived off the luxuries. I haven’t seen the guy who irons my clothes and I wonder how he makes his living. The supermarkets gave you a ‘sense of choice’ and literally put out so many small traders out of business. The old Khirana shops have come back to prominence as people have to wait for hours to get into a ‘supermarkets’


The coming days we may have to adjust to the long queues, lesser human contact and common gatherings. The human civilization has turned a curve